_{^{مي تراويد آفتاب از بوته ها.
ديدمش در دشت هاي نم زده
مست اندوه تماشا ، يار باد،
مويش افشان ، گونه اش شبنم زده.}}

_{^{لاله اي ديديم - لبخندي به دشت-
پرتويي در آب روشن ريخته.
او صدا را در شيار باد ريخت:
"جلوه اش با بوي خنك آميخته."}}

_{^{رود، تابان بود و او موج صدا:
"خيره شد چشمان ما در رود وهم."
پرده روشن بود ، او تاريك خواند:
"طرح ها در دست دارد دود وهم."}}

_{^{چشم من بر پيكرش افتاد ، گفت:
"آفت پژمردگي نزديك او."
دشت: درياي تپش، آهنگ ، نور.
سايه مي زد خنده تاريك او.}}

شکست ترانه

<sub>ميان اين سنگ و آفتاب ، پژمردگي افسانه شد.
درخت ، نقشي در ابديت ريخت.
انگشتانم برنده ترين خار را مي نوازد.
لبانم به پرتو شوكران لبخند مي زند.
- اين تو بودي كه هر وزشي ، هديه اي نا شناس به دامنت
مي ريخت ؟
- و اينك هر هديه ابديتي است.
- اين تو بودي كه طرح عطش را بر سنگ نهفته ترين چشمه كشيدي ؟
- واينك چشمه نزديك ، نقشش در خود مي شكند.
- گفتي نهال از طوفان مي هراسد.
- و اينك بباليد ، نو رسته ترين نهالان!
كه تهاجم بر باد رفت.
- سياه ترين ماران مي رقصند.
- و برهنه شويد، زيباترين پيكرها!
كه گزيدن نوازش شد.</sub>

 

سهراب

زنده باد نامت...

         زنده باد یادت...

                   زنده باد عطر نفسهایت...

 

در دور دست
قويی پريده بی گاه از خواب
شويد غبار نيل ز بال و پر سپيد
لب‌های جويبار
لبريز موج زمزمه در بستر سپيد
در هم دويده سايه و روشن.
لغزان ميان خرمن دوده
شبتاب می‌فروزد در آذر سپيد
همپای رقص نازك نيزار
مرداب می‌گشايد چشم تر سپيد.
خطی ز نور روی سياهی است:
گويی بر آبنوس درخشد رز سپيد
ديوار سايه‌ها شده ويران
دست نگاه در افق دور
كاخی بلند ساخته با مرمر سپيد.

نام شعر:سپیده

گناهی ندارم

 

 

_{آنگاه که غرور کسي را له مي کني، آنگاه که کاخ آرزوهاي کسي را ويران مي کني،}

 _{آنگاه که شمع اميد کسي را خاموش مي کني، آنگاه که بنده اي را ناديده مي انگاري}

 _{، آنگاه که حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي، آنگاه که}

  _{خدا را مي بيني و بنده خدا را ناديده مي گيري ، مي خواهم بدانم،دستانت را بسوي}

  _{کدام آسمان دراز مي کني تا براي خوشبختي خودت دعا کني؟. بسوي کدام قبله نماز}

  _{مي گزاري که ديگران نگزارده اند !!!!!!}

                                                      
                        _{بر خاک بخواب نازنين تختي نيست آواره شدن حکايت سختي نيست از پاکي}

                                _{اشکهاي خود فهميدم لبخند هميشه راز خوشبختي نيست} 

 

_{از اینجا پیداش کردم}
 

اين خانم چقدر خوشگله

 

 

رو به غروب

ریخته سرخ غروب
 جا به جا بر سر سنگ
کوه خاموش است
می خروشد رود
 مانده در دامن دشت
خرمنی رنگ کبود
 سایه آمیخته با سایه
سنگ با سنگ گرفته پیوند
روز فرسوده به ره می گذرد
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پی یک لبخند
جغد بر کنگره ها می خواند
لاشخورها سنگین
از هوا تک تک ایند فرود
 لاشه ای مانده به دشت
کنده منقار ز جا چشمانش
زیر پیشانی او
مانده دو گود کبود
 تیرگی می اید
 دشت می گیرد آرام
قصه رنگی روز
می رود رو به تمام
شاخه ها پژمرده است
سنگها افسرده است
رود می نالد
جغد می خواند
غم بیامیخته با رنگ غروب
می ترواد ز لبم قصه سرد
 دلم افسرده در این تنگ غروب

                                                                                  سهراب سپهری

                                        

                          

اینم از من

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ .....!

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خداحافظ کمی غمگين، به ياد اون همه ترديد
به ياد آسمونی که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اينکه رفتنت ساده اس
نه اينکه ميشه باور کرد دوباره آخر جاده اس
خداحافظ واسه اينکه نبندی دل به رؤيا ها
بدونی بی تو و با تو، همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ
همين حالا
خداحافظ

دریا

این آپ فقط به خاطر دریاست شعر خیلی قشنگیه حتما بخونید اگه بخواید آهنگشم براتون میزارم.

 

يادته كناره دريا روي ماسه هاي ساحل                   گفتيكه هرگز تو از من نميشي يه لحظه غافل

دوتا قلب عاشقونه روي ماسه ها كشيدي                  گفتي تار موي من رو به همه دنيا نميدي

نه،مگه تو نگفته بودي واسه تو رفيق راهم               ما چه نقشه ها كشيديم واسه فرداهاي با هم

تو مگفتي كه بموني پاك و بي ريا وساده                 دستاي همٌ بگيريم توي پيچ و خم جاده

اما افسوس آب دريا قلبارو از هم جدا كرد               دل سنگ آبي آب لبامونو بي صدا كرد

تويه چشم بهم زدن با آب دريا خاطراتم                  حالا يه دل واسه من موند كه اونم مونده تو ماتم

 

 

بميرم اون دم آخر چي به روز عشقم اومد              هي نگاش به من مي افتاد كاري از من بر نيومد

ميديدم كه لاي موجا دنبال دستام ميگرده                 با غم و گريه و زاري مگه عشقم بر ميگرده

خون بهاشومن نميخوام عشقمو داري ميگيري          دريا و ساحل سنگش اي خدا كنه بميري

ميدونم كه لاي موجا دنبال دستام ميگرده               اي خدا خودت نگاه كن دريا با دلم چه كرده

اما افسوس آب دريا قلبارو از هم جدا كرد             دل سنگ آبي آب لبامونو بي صدا كرد

تويه چشم بهم زدن با آب دريا خاطراتم                حالا يه دل واسه من موند كه اونم مونده تو ماتم

 

 

_{از لبه دريا و ساحل هر كي يه خاطره داره}

         _{آخه دست خيليهارو توي دست هم ميزاره}

                   _{در يا حرفي دارم اما واسه ي گلايه ديره}

                        _{از خدا ميخوام كه هيچ وقت عشقتو ازت نگيره}

                                    _{اما نا رفيقي كردي   كردي عشقمو نشونه}

                                                 _{باشه اشكالي نداره ما خدامون مهربونه}

_{تا آپ بعد بای}  

اینم به خاطر اینکه نگید چرا آپ نمیکنی به خدا سرم شلوغ بود نتونستم

 

آدم ها شوخي شوخي به گنجشکها سنگ مي زنند... و گنجشکها جدي جدي مي ميرند... آدمها شوخي شوخي زخم مي زنند... و قلبها جدي جدي مي شکنند... و تو شوخي شوخي لبخند مي زني... و من جدي جدي عاشق ميشم

 

آدمک آخر دنياست بخند
آدمک مرگ همينجاست بخند
دست خطي که تو را عاشق کرد
شوخي کاغذي ماست بخند
آدمک خر نشوي گريه کني
آن خدايي که بزرگش خواندي
بخدا مثل تو تنهاست بخند

شعر

 

وقتي از غربت ايام دلم مي گيرد ،،، مرغ اميد من از شدت غم ميميرد
دل به روياي خوش خاطره ها مي بندم ،،، بازهم خاطره ها دست مرا مي گيرد

چون عهده نمی شود کسی فردا را
حالی خوش دار این دل پر سودا را
می نوش بماهتاب ای ماه که ماه
بسیار بتابد و نیابد ما را

یک جام پر از شراب دستت باشد
تا حال من خراب دستت باشد
این چند هزارمین شب بی خوابیست
ای عشق فقط حساب دستت باشد

 

 

عاشقی را شرط اول ناله وفریاد نیست
تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست
عاشقی مقدورهر عیاش نیست
غم کشیدن صنعت نقاش نیست
نشنو از نی نی حصیری بینواست
بشنو از دل دل حریم کبریاست
نی بسوزد خاک و خاکستر شود
دل بسوزد خانه ی دلبر شود

ای که دور از من و یاد منی
با خبر باش که دنیای منی
شادیت شادی من
غصه ات غصه ی من
قلب من خانه تو
خانه ات قبله ی من

از دی که گذشت هیچ از آن یاد مکن
فردا که نیامدست فریاد مکن
بر نامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

چون حاصل آدمی در این شورستان
جز خوردن غصه نیست تا کندن جان
خرم دل آنکه زین جهان زود برفت
وآسوده کسی که خود نیامد به جهان

 

آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی
معذوری اگر در طلبش می کوشی
باقی همه رایگان نیرزد هشدار
تاعمر گران مایه بدان نفروشی
آنها که کهن شدند و اینها که نوند
هر کس به مراد خویش یک یک بدوند
این کهنه جهان به کس نماند باقی
رفتند و رویم و دیگر آیند و روند

هرگز دل من ز علم محروم نشد
کم ماند ز اسرار که معلوم نشد
هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز
معلوم شد که هیچ معلوم نشد

چون نیست حقیقت و یقین اندردست
نتوان به امید اشک همه عمر نشست
هان تا ننهیم جام می از کف دست
در بی خبری مرد چه هشیار چه مست

از رفته قلم هیچ دگرگون نشود
وز خوردن غم بجز جگر خون نشود
گر در همه عمر خویش خونابه خوری
یک قطره از آن که هست افزون نشود
بر من قلم قضا چو بی من رانند
پس نیک و بدش زمن چرا پندارند
دی بی من و امروز چو دی بی من و تو
فردا به چه حجتم به داور خوانند

در دهر هرآنکه نیم نانی دارد
از بهر نشست آشیانی دارد
نه خادم کس بود نه مخدوم کسی
گو شاد بزی خوش جهانی دارد

تاتوانی رنجه مگردان کس را
بر آتش خشم خویش منشان کس را
گر راحت جاودان طمع میداری
میرنج همیشه و مرنجان کس را

گفتمش: دل ميخري؟! پرسيد چند؟!
گفتمش: دل مال تو، تنها بخند
خنده کرد و دل ز دستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روي خاک افتاده بود
جاي پايش روي دل جا مانده بود

 

ساعتي در خود نگر تا کيستي
از کجايي، از چه هستي، چيستي
در جهان بهرچه عمري زيستي
جمع هستي را بزن بر نيستي

عاشقی را شرط اول ناله وفریاد نیست
تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست.
عاشقی مقدورهر عیاش نیست
غم کشیدن صنعت نقاش نیست.

تقصير دلم چيست اگر روي تو زيباست
حاجت به بيان نيست كه از روي تو پيداست
من تشنه ي يك لحظه تماشاي تو هستم
افسوس كه يك لحظه تماشاي تو روياست

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا
بنیاد مکن تو حیله و دستانرا
تو غره بدان مشو که می مینخوری
صد لقمه خوری که می غلامست آنرا

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا
چون لاله رخ و چوسرو بالاست مرا
معلوم نشد که در طربخانه خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا

 اینم یه شعر خیلی قشنگ نخونیش از دستت میره

امشب از آسمان ديده تو                       روی شعرم ستاره می بارد                      

در سكوت سپيد كاغذها                      پنجه هايم جرقه می كارد

شعر ديوانه تب آلودم                           شرمگين از شيار خواهش ها             

پيكرش را دوباره می سوزد                   عطش جاودان آتش ها



آری، آغاز دوست داشتن است             گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم                  كه همين دوست داشتن زيباست



از سياهی چرا حذر كردن                 شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند              عطر سكر آور گل ياس است



آه، بگذار گم شوم در تو                    كس نيابد ز من نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت                     بوزد بر تن ترانه من



آه، بگذار زين دريچه باز                     خفته در پرنيان رؤياها

با پر روشنی سفر گيرم                     بگذرم از حصار دنياها



دانی از زندگی چه می خواهم            من تو باشم، تو، پای تا سر تو

زندگی گر هزارباره بود                        بار ديگر تو، بار ديگر تو



آنچه در من نهفته دريائيست               كی توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين طوفانی                 كاش يارای گفتنم باشد



بسكه لبريزم از تو، می خواهم             بدوم در ميان صحراها

سر بكوبم به سنگ كوهستان              تن بكوبم به موج درياها



بس كه لبريزم از تو، می خواهم            چون غباری ز خود فرو ريزم

زير پای تو سر نهم آرام                        به سبك سايه تو آويزم



آری، آغاز دوست داشتن است               گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم                      كه همين دوست داشتن زيباست

دريا

در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن.

 

 

 

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم